 Mieczysław Dąbrowski
(1900-1940) - leśnikCzłonek POW na terenie pow. szczuczyńskiego, leśniczy Nadleśnictwa Grajewo w okresie II RP. Ur. 24 III 1900 r. w Łomży jako syn Jana i Heleny Ostro (Ostzo?). Kształcił się w Polskiej Szkole Handlowej, gdzie ukończył 6 klas i przeszedł do 8-klasowego gimnazjum filologicznego. Od 1913 r. należał do „Bratniej Pomocy Skautingu”. W latach 1915-1918 należał do POW (ps. „Piast” i „Dębski”). W X 1916 kończy kurs podoficerski prowadzony przez legionistów i zostaje mianowany plutonowym z zadaniem prowadzenia oddziału z uczniów Szkoły Handlowej w Łomży.
Latem 1917 r. wysłany organizować oddziały POW w pow. szczuczyńskim i kolneńskim - pracuje m.in. w komendzie lokalnej Słucz. W VI 1918 r. mianowany kierownikiem okręgowym służby łączności. Czynnie uczestniczył w rozbrajaniu Niemców XI 1918 r.
Po odzyskaniu niepodległości wstąpił na ochotnika do WP – do 33 pp. Od I 1919 bierze udział w walkach na froncie wołyńskim, gdzie zostaje lekko ranny w nogę. Od V 1919 r. przydzielony na własne żądanie do 35 bat. konnej przy oddziale mjr Jaworskiego, z którą walczy nadal na froncie wołyńskim i galicyjskim. W okresie XII 1919 0 V 1920 poza frontem pełni służbę w oddziale sztabowym baterii zapasowej 3 dak. Wraca na front, gdzie w VI 1920 zostaje ponownie ranny, tym razem w głowę. W okresie XI 1920 – III 1921 ukończył III-ci kurs oficerów rezerwy w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu i z dniem 6 IV 1921 został zwolniony do rezerwy w stopniu ppor. rez. ze starszeństwem z dniem 1 IV 1921 r.
W okresie międzywojennym obowiązkowe ćwiczenia oficerów rezerwy odbywał w szeregach 1 pułku artylerii przeciwlotniczej w latach 1925, 1928 i 1930. Awansowany również do stopnia por. ze starszeństwem z dniem 2 I 1932 r.
Po zwolnieniu do rezerwy w 1921 r. dopełnił swoje wykształcenie zdając maturę na kursie Ministerstwa Religii i Oświecenia Publicznego w W-wie. Następnie w okresie X 1921 – VI 1924 ukończył Wydział Rolniczo-Leśny Uniwersytetu Poznańskiego uzyskując tytuł leśnika dyplomowanego. (W XII 1935 po zdaniu stosownych egzaminów uzyskał na tej samej uczelni tytuł inżyniera leśnika.). Po maturze i studiach od początku 1925 r. rozpoczął pracę w charakterze leśniczego w lasach państwowych Dyrekcji Siedleckiej.
Co najmniej od 1929 do 1937 r. pracował w nadleśnictwie Grajewo, które mieściło się w Podlasku. Pracując w Podlasku angażował się w działalność lokalnych organizacji społecznych. Był m.in. przewodniczącym Dozoru Szkolnego w Białaszewie, Wiceprezesem Związku Peowiaków w Grajewie, komendantem kompanii Zw. Strzeleckiego w Przechodach oraz radnym gminnym.
Przed samą II wojną światową był nadleśniczym w Supraślu. Więzień obozu w Kozielsku, rozstrzelany w IV 1940 r. w Katyniu. Żona wraz z synem została wywieziona na Syberię.
Był żonaty z Janiną Kiełczowską, z którą miał synów Lechosława (ur. 1927) , Jarosława (ur. 1931) [później był m.in. ordynatorem oddziału wewnętrznego w kętrzyńskim szpitalu]. Odznaczenia: Krzyż POW (1919), Krzyż Legionowy (1931), Medal Niepodległości (1932); Srebrny Krzyż Zasługi (1936); Medal Polska Swemu Obrońcy (1931), Medal „10-lecia odzyskania niepodległości (1928); Krzyż Pamiątkowy Rozbrajania Niemców, |
